เรื่องเล่า"ริมหน้าต่าง" ที่คนอายุ 22 ปีไม่เคยเห็น

เรื่องเล่า"ริมหน้าต่าง" ที่คนอายุ 22 ปีไม่เคยเห็น

 

รถเมล์ที่วิ่งเข้าตัวอำเภอนางรองจังหวัดบุรีรัมย์ ปกติทุกวันก็ไม่มีอะไรแปลกใหม่

แต่วันนี้มีเหตุการณ์ที่หลายคนบนรถ ต้องเก็บสิ่งนี้เป็นความทรงจำหนึ่งของชีวิต

เรามาลองติดตามไปพร้อมกันนะครับ 

ภาพจากกระทู้พันทิป จากคุณ momay_Qoo

ขณะที่รถเมล์สายหนึ่งที่ชาวบ้านคุ้นเคยกำลังวิ่งจากตัวจังหวัดไปยังอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์

ในช่วงปลายฝนต้นหนาว ยามนี้สองฟากข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาอันเขียวขจี

ต้นตาลเอนลู่ล้อลม ลมพัดเย็นๆ แต่ในความสงบนี้มักมีเหตุการณ์บางอย่างซ่อนอยู่เสมอ 

ในขณะนั้นเอง บนรถเมล์สายเดิมบนที่นั่งเบาะกลางคันรถ

มีสองพ่อลูกคู่หนึ่ง กำลังคุยเรื่องอะไรกันเสียงดังพอที่จะทำให้คนอื่นสงสัยปนรำคาญ

เมื่อมองไปก็เห็นคนที่ชวนคุย น่าจะเป็นฝั่งลูกชายมากกว่า

เขาเป็นชายหนุ่มอายุราว 20 ต้น ๆ แต่ช่างซัก ช่างถาม ช่างสงสัย ราวเด็ก 5 ขวบ 

ลูกชาย : “พ่อนั้น นาใช่ไหมครับ สีมันเขียวดีจริง ๆ โห มันกว้างใหญ่ขนาดนี้เลยหรือครับ” 

ลูกชาย : “พ่อครับ นั้นเค้าเรียก รถไถนา ใช่ไหมครับ คันมันดูแปลกๆ ดีนะครับ” 

ลูกชาย : “พ่อครับ นั้นเค้าเรียก ต้นตาล ใช่ไหมครับ มันสูงมากเลยจริง ๆ” 

ต่อจากนั้น เสียงพูดคุยจากลูกชายออกมาอย่างไม่ขาดสาย จ้อเก่งราวเด็ก 5 ขวบ 

ที่เหมือนทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด 

ภาพจากกระทู้พันทิป พาชมวิถีชีวิตพื้นบ้าน “ลูกตาลโตนด” โดย iTum.bot

เมื่อเป็นอย่างนั้น มีคนผู้โดยสารคนหนึ่ง เข้ามาทักและก็พูดว่า 

ผู้โดยสาร : “นี้ลูกคุณเป็นอะไรหรือเปล่า ถ้ามีเวลาพาเค้าไปหาหมอบ้างนะ คุยไม่หยุดเลย” 

พ่อ : “ขอโทษครับ ลูกชายผม เค้าเพิ่งไปหาหมอมาครับ” 

หลังจากคำขอโทษไม่นาน เมื่อรถวิ่งมาถึงตัวอำเภอ ลูกชายก็มองออกไปนอกหน้าต่างแล้ว ยิ้ม หัวเราะ รู้สึกสนุก และถามในสิ่งที่คนทั่วไปรู้กันอยู่แล้ว 

ลูกชาย : “พ่อ นั่นมันร้านเซเว่น ใช่ไหมพ่อ”

“พ่อ นั่นมันร้านข้าวที่พ่อมาผมมากินบ่อย ๆ”

“พ่อ นั่นป้าที่ขายของอยู่ ที่เรารู้จักใช่มั้ย” 

คนในรถเริ่มจะสงสัยว่าน้องคนนี้แปลกๆ ทำไมโตขนาดนี้แล้ว ไม่รู้จักว่าอะไรเป็นอะไรหรือ

ป้าคนหนึ่งที่นั่งอยู่หลังเบาะเริ่มรำคาญได้พูดกลับไปว่า 

ป้า : “นี่คุณ พาลูกไปโรงพยาบาลบ้างนะ” 

พ่อนิ่งไปสักพัก ยิ้มและตอบออกมาอย่างจริงใจ 

พ่อ : “ครับ ผมเพิ่งพาลูกกลับมาจากโรงพยาบาล ดวงตาทั้งสองของลูกผมไม่เห็นมากว่า20 ปี 
วันนี้ลูกผมเพิ่งหาย ตาเค้ากลับมามองเห็นอีกครั้ง” 

.................................................... 

เวลานี้ผู้โดยสารทั้งคัน เข้าใจแล้วในเหตุผลว่า ทำไมน้องจึงรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นและไม่รู้สึกโกรธหรือรำคาญในสิ่งที่เค้าได้ถามมาตลอดทาง 

เรื่องนี้ได้สอนอะไรดี ๆ กับผม เพราะคนส่วนใหญ่เมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว จะคิดนำไปก่อน คิดแต่เรื่องไม่ดี ไม่ได้เอาใจอยู่กับปัจจุบันและเหตุผลที่มันควรจะเป็น 

แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่สิ่งที่ผิดนะครับ เพราะทุกคนมีสิทธิ์จะคิด แต่ถ้าเรามองดูให้ดี ๆ

ถ้าการคิดลบแล้ว มันทำให้เรามีแต่จะทุกข์ เราก็ควรปล่อยมันเสียบ้าง

Let it be (ปล่อยให้มันเป็นไปของมัน)

นอกจากนี้ เราก็ไม่ควรทิ้งหลักสำคัญที่เราควรยึด ดั่งภาษาโบราณที่บอกว่า “เชื่อหู ไว้หู”

วางใจให้เป็นกลางๆ พิจารณาตามสิ่งแวดล้อมและเหตุผล

ประคับประคองสิ่งดี ๆ ที่เรามี ให้เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

สุดท้ายเชื่อว่าชีวิตของคุณจะสุขได้ ด้วยตัวของคุณเอง  เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะครับ

  “อย่าตัดสินเฉพาะแต่สิ่งที่เห็น เพราะเราไม่ทราบว่าเค้าผ่านอะไรมาบ้าง”

www.pixabay.com

เรียบเรียง By นายริตะ  #2582เรื่องที่ซึ่งเรารู้สึกดี
ขอบคุณภาพ จาก พันทิป และ pixabay