เงินซื้อได้ทุกอย่างจริงหรือ?

เงินซื้อได้ทุกอย่างหรือ?

ข้อคิดจากหนังสือฝึกอ่าน OXFORD BOOKWORMS

One Thousand Dollars and Other Plays

ตอนที่ 1 All that Money can Buy

 No, father, your money can’t help me. It can’t buy me one minute of time.

 “ไม่เลยครับ..คุณพ่อ เงินของคุณพ่อ ไม่สามารถซื้อเวลาแค่ 1 นาทีของผมได้ครับ”

 ชายหนุ่มพูดกับพ่อ(มหาเศรษฐีแห่งเมืองนิวยอร์ค)ของเขา ด้วยความเศร้าใจ

 You say that money can’t buy time?

 “ลูกบอกว่าเงินซื้อเวลาไม่ได้เหรอ (คอยดูก็แล้วกัน)” พ่อตอบลูกชาย

 ชายหนุ่มคนนี้ ได้หลงรักหญิงสาวสวยคนหนึ่ง แต่หล่อนเป็นนักวางแผน จะทำอะไรก็มีการวางแผนล่วงหน้า จนชายหนุ่มไม่มีเวลาบอกรักเธอ (หล่อนคงไม่มีแผนนี้อยู่ในใจ) แม้ตัวเองจะเป็นลูกของมหาเศรษฐี มีเงินทองใช้มากมาย แต่ไม่อาจใช้เงินทองนั้นมาช่วยให้หล่อนรักเขาได้

 กาลเวลาผ่านไป หล่อนต้องไปอยู่ยุโรป 2 ปี เขานัดกับหล่อนว่าจะไปส่ง แล้วจะขึ้นรถแท็กซี่ ไปด้วยกัน มีเวลาอยู่ด้วยกันในรถแค่ 7-8 นาที จึงมีเวลาไม่พอจะบอกรัก ชายหนุ่มกลุ้มใจมาก เขาพูดเรื่องนี้กับพ่อของเขา พ่อของเขาก็บอกทำนองว่าเรามีเงินทองมากมาย เรื่องนี้ไม่เห็นยากอะไร ชายหนุ่มจึงเล่าเรื่องนี้ให้พ่อเขาฟัง แล้วต่อท้ายด้วยคำว่า “It can’t buy me one minute of time.” ดังที่กล่าวมาตอนต้น

 พ่อของเขา เอาเรื่องนี้ไปเล่าให้น้องสาว (อาของชายหนุ่ม) ฟัง น้องสาวก็กล่าวตำหนิพี่ชาย ว่า “You’re always thinking about money.” พี่มักจะคิดแต่เรื่องเงิน

 ก่อนวันที่ชายหนุ่มจะออกไปส่งหญิงสาว อาของเขาได้เอาแหวนวงหนึ่งมาให้เขา แล้วบอกเขาว่า เป็นแหวนของแม่เธอ (คงจะเสียชีวิตไปแล้ว) แม่เธอบอกให้ฉันให้เธอเมื่อถึงเวลาที่เธอมีความรัก เพราะ “It brought good luck in love.” มันนำมาซึ่งความโชคดีในความรัก แม่เธอว่างั้น ...

 เมื่อชายหนุ่มนั่งอยู่ในรถแท็กซี่กับหญิงสาว เขามีเวลาแค่ 7-8 นาที จะบอกรัก แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง จึงเอาแหวนออกจากกระเป๋าเสื้อ ตั้งใจจะให้หญิงสาวดู แต่ไม่ทันระวังแหวนก็ตกออกนอกรถไป (แท็กซี่ยุคนั้นไม่มีหลังคา) เขาจึงบอกให้คนขับหยุด แล้วลงไปหาแหวน เขาพูดกับหญิงสาวว่า “I’ve dropped a ring. It was my mother’s. I must look for it. I don’t want to lose it. ผมทำแหวนตก เป็นแหวนของแม่ผม ผมต้องหามันก่อน ผมไม่อยากจะเสียมันไป”

 ส่วนหญิงสาวบนรถดูร้อนรนมาก เพราะกลัวไปสาย ส่วนคนขับเริ่มเห็นอะไรบางอย่างรอบ ๆ ที่ผิดปกติ

 ไม่นานชายหนุ่มก็หาแหวนพบ แล้วกลับมาที่รถ แล้วสั่งคนขับ ให้รีบเดินทางต่อ

 “Sorry, sir. But I Can’t” คนขับบอก เพราะไม่รู้รถแท็กซี่มาจากไหนมาบริเวณนั้นเต็มไปหมด อยู่กันอย่างไม่เป็นระบบระเบียบ

 “I’m very sorry” ชายหนุ่มบอก  “We can’t go on , and it’ll take an hour to move all this traffic away!” เราไปไม่ได้ และจะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการเคลื่อนย้ายการจราจรทั้งหมดนี้ออกไป

 เหตุการณ์เป็นแบบนี้ หญิงสาวก็ทำใจ วันนี้คงไม่ได้ไปยุโรปแล้ว

 “Show me the ring.” ไหนเอาแหวนให้ฉันดูซิ ...  แล้วเหตุการณ์ก็ดำเนินไป ชายหนุ่มได้โอกาสบอกสิ่งที่ตัวเองอยากบอกกับหญิงสาว เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยที่ทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวไม่ได้วางแผนมาก่อน

 ต่อมา อาของชายหนุ่ม ได้ไปพูดคุยกับพ่อของเขา ว่าลูกชายของคุณจะแต่งงานกับหญิงสาวที่เขาหมายปองในเร็ววัน แล้วเล่าเหตุการณ์ (คงฟังมาจากหลานชาย) ในรถแท็กซี่ให้ฟัง ว่าหลานชายได้มีโอกาสบอกรักหญิงสาว แต่สิ่งที่ทำให้มีโอกาสนั้นคือ “แหวน” ที่ฉันให้เขา ไม่ใช่เงินของคุณ ดังนั้น “Don’t ever say “Money can buy anything!” to me again” อย่าพูดกับฉันอีกว่า เงินสามารถซื้อได้ทุกสิ่งทุกอย่าง 

 พ่อของชายหนุ่ม ฟังแล้วยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร

 วันรุ่งขึ้น พ่อของชายหนุ่ม ไปที่ทำงาน วันนี้เขามีนัดที่จะจ่ายเงินให้กับ Mr. Kelly ซึ่งเป็นลูกจ้างของเขา เพราะก่อนหน้านี้ Kelly ต้องใช้เงินส่วนตัว 300 ดอลล่าร์ ในการจ่ายให้คนขับรถแท็กซี่และผู้ที่เกี่ยวข้องหลายคน เพื่อให้เกิดเหตุการณ์จราจรติดขัดในวันนั้น วันนี้เขามารับเงินส่วนนั้นคืน พร้อมกับเงินส่วนต่างคือค่าแรงที่เขาต้องได้

 “Here you are, Kelly. One thousand for your work, and your three hundred back. OK? นี่.. (ค่าจ้าง) 1,000 ดอลล่าร์ และ อีก 300 ดอลล่าร์ ที่คุณต้องจ่ายไปก่อน..

 สรุป เหตุการณ์จราจรติดขัดในวันนั้น เกิดจากการวางแผนของพ่อชายหนุ่ม มหาเศรษฐีแห่งนิวยอร์ค ....  ยังจำประโยคที่มหาเศรษฐี พูดกับลูกชายของเขาในต้นเรื่องได้ไหม “You say that money can’t buy time? ลูกบอกว่าเงินซื้อเวลาไม่ได้เหรอ (คอยดูก็แล้วกัน)”

 ข้อคิดที่ได้...  ชายหนุ่มสมหวังเพราะอะไร มันมีหลายๆ อย่างประกอบกัน มีทั้งเงินของพ่อ มีทั้งแหวนของแม่ แต่ประเด็นที่จะชี้ให้ดูอยู่ที่ปัญญาของเศรษฐี ที่รู้จักวางแผนใช้เงิน

เงิน เป็น โลกียทรัพย์ ส่วน ปัญญา เป็น อริยทรัพย์ ต้องมีทั้งสองอย่าง ชีวิตจึงจะประสบความสำเร็จก้าวหน้า

 ขอขอบคุณ Oxford Bookworms Library   www.oup.com/bookworms

เรื่องโดย สิรภู